Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Afryka Nowaka: Egipt 2010. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Afryka Nowaka: Egipt 2010. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 14 lutego 2010

Sprostowanie

W związku z sygnałami, które do mnie docierają, chciałbym wyjaśnić Czytelnikom, że nie namawiam do nałogowego zażywania narkotyków.

Haszyszu zażyłem tylko i wyłącznie w celach dziennikarskich, podobnie jak Kazimierz Nowak, gdy był w Egipcie. Podobnie jak On, zostałem nimi poczęstowany przez miejscowych i nie odmówiłem - skoro wielu ludzi w Egipcie, wbrew oficjalnej literze prawa czy wizerunkowi kraju muzułmańskiego, zażywa ten narkotyk, to aby ich lepiej poznać, należy robić to, co oni.

Postąpiłem tak tylko i wyłącznie ze względu na reporterski obowiązek.

Z poważaniem,
Piotr Romejko

sobota, 13 lutego 2010

Zapraszamy do Warszawy!

OK, już dobrze - przyznaję: ostatnio się nie odzywałem.

Ale Ci, którzy śledzili stronę naszej wyprawy www.AfrykaNowaka.pl albo facebooka wiedzą: nasz etap zakończył się 8.02.2010 w Asuanie.

Myślę, że można powiedzieć, że z sukcesem: bez strat w ludziach, chociaż nie obyło się bez obtarć i drobnych strat w sprzęcie.

W tym miejscu chciałbym podziękować:

Magdzie Kowal - za poczucie humoru, egipskie wesele w Edfu i szacun za wytrwałość,

Piotrkowi Tomzie - za świetną robotę z pisaniem relacji; ludzie, żebyście widzieli, jak on się zrywał o 6, żeby pisać, bo kiedy indziej czasu nie było!

Pawłowi Pachli - za pouczające lekcje fotoreportażu i 200-km wypad do Kantary,

Teofilowi Mroczkowi i Bei - za noclegi w przepięknym mieszkaniu, świetne żarcie i kawę no i za lekcje gestykulacji po arabsku (w wykonaniu Teofila),

Sebastianowi Woitsch'owi - za bardzo miłe towarzystwo na trasie z Kairu do Luskoru,

teamowi AfrykaNowaka.pl - za dosłanie sprzętu, wypytywanie, co tam u nas, świetną organizację i za całą Wyprawę,

Tacie - za przysłanie pocztówek i filtru do Kairu w ekspresowym tempie,

Ani Grabieniow - za pożyczenie opaski i filtrów,

Rodzicom, Dziadkom i rodzinie Peek - za "doładownie", które sprawiło, że wyprawa nie zrujnowała do reszty moich zasobów finansowych,

Karimowi za przechowanie mi przez półtora roku roweru w nienaruszonym stanie.

(Wczoraj w nocy spotkałem się z Karimem i odebrałem mój stary rower. Czy uwierzycie - działał bez zarzutu! Cóż, takie są zalety suchego klimatu - nawet śladu rdzy te 1,5 roku na nim nie odcisnęło.

A dzisiaj, po nieprzespanej nocy, o 5 rano, przejechałem nim z Doqqi (to tam, gdzie mieszkają Teo i Sebastian) na lotnisko. I to jak: z olbrzymim plecakiem na plecach i gitarą przyczepioną w miejsce sakwy!),

... and last but not least...

Czytelnikom bloga - za bycie razem z nami.

Jak ktoś ma czas i ochotę, to w Klubie Podróżnika w najbliższy poniedziałek o 19 (Wwa) będzie się można z nami spotkać na żywo i obejrzeć pokaz slajdów.


No, Salaam!

niedziela, 7 lutego 2010

~*W*e*L*c*O*m*E *T*O* *N*u*B*i*A*~

Asuan, miejsce gdzie odbiera internet przed hotelem Ramses
74 km - sobota, 40 km - niedziela (wycieczka na Niską i Wysoką Tamę Asuańską)

---------
O tym, że wjeżdżamy do Nubii świadczyło kilka rzeczy. Dolina Nilu zrobiła się wąska jak nigdy. Domki nie dość, że przemieściły się z doliny na strome, skaliste zbocza, to na dodatek zmieniły swój charakter: beton z Dolnego Egiptu i cegłę mułową z Górnego Egiptu zastąpił zwykły pustynny kamień. Pierwszy raz zobaczyliśmy dzikie gaje palmowe. Policja wreszcie przestała za nami jeździć.
Z Nubią tak na prawdę przywitaliśmy się wieczorem.
- "Welcome to Nubia" - powiedział Kazim, podając jointa. W blasku ogniska białe zęby błyszczały w uśmiechu-gigancie.
- "Marihuana very good!"
- "Here Nubian country: sugar cane very good, lot of sun. Marihuana very good. Hashish very good. Would you like some hash?"
Oprócz Hazima towarzyszyło nam dwóch jego kumpli, również jak on o nieco murzyńskiej już urodzie. Co chwila wyciągali oni kolejne porcje zioła spomiędzy fałdów galabiji.
Potem okazało się, że podróże międzygalaktyczne są już możliwe.

----
Następnego dnia (wczoraj) było piekło. Rower nie chciał jechać, samochody trąbiły za głośno, słońce paliło za mocno.
Ale dotarliśmy! Asuan - meta III etapu.
Dzisiaj była wycieczka na Niską i Wysoką Tamę. Nie obyło się bez przygód z udziałem wojska. Można było również poćwiczyć rosyjski na olbrzymim pomniku "drużby" sowiecko-arabskiej.
Jutro oficjalne przekazanie książki-pałeczki na promie odpływającym do Sudanu.

środa, 3 lutego 2010

Migawki

Zanim zakończy się nasz etap i przekażemy pałeczkę następnej wyprawie, a na mój blog znowu zapadnie w sen zimowy, chciałbym z Wami podzielić się kilkoma przeżyciami, o których do tej pory nie było okazji napisać.

Pociąg czy targ?

Tego trzeba spróbować, ale najlepiej już nigdy nie powtarzać: podróż II klasą B z Port Saidu do Kairu. "Be", gdyż bez klimatyzacji. Tańszego biletu już nie da się kupić: 11 funtów (~6zł) za jakieś 240 km.

Gdy do pociągu wsiadamy w Port Saidzie od razu w oczy rzuca się brud. Na zewnątrz wagony nie były chyba myte nigdy - całe utytłane w pustynnym kurzu i smarze. Szyby już dawno przestały służyć do oglądania, a służą do wpuszczania odrobiny światła przez swoją żółto-matową powierzchnię.

W środku widać że było sprzątane. Nie od razu że myte, ale śmieci po poprzedniej podróży zostały przynajmniej wyniesione, co jest niebagatelną sprawą wziąwszy pod uwagę, że Egipcjanie wszelkie śmieci wyrzucają... tuż obok siebie, ew. przez okno. Dlatego obszar wokół torowiska przypomina długie wysypisko śmieci.

Nasz pociąg jechał wieczorem i w nocy. Mieliśmy okazję przekonać się, co to znaczy "bez klimatyzacji". Mianowicie oznacza to... dokładnie przeciwieństwo. Niektóre okna się nie domykają (drzwi też), temperatura w nocy spada do kilku stopni powyżej zera. W pociągu pizga jak cholera, polem zatem zaopatrzyć się w porządny śpiwór. Oczywiście w wagonie klimatyzowanym w ogóle nie ma uchylnych okien, więc jest cieplej.

W Kantarze, której nie lubił Nowak, i której nie polubiliśmy również my (na tej samej stacji policji mieliśmy bardzo podobną nieprzyjemność obcować z tamtejszą policją, którą 80 lat wcześniej Nowak nazwał po prostu "bandytami") do pociągu wsiada tłum podróżnych. Wśród nich obnośni sprzedawcy herbaty, ciasteczek czy husteczek higienicznych, którzy zdecydowanie minęli się z powołaniem - powinni byli zostać muezinami. W sumie to może nawet byliby nimi, gdyby nie to, że we wszystkich minaretach zainstalowane są głośniki.

Po pierwszej fali ataku, gdy już 100 razy utwierdzimy muezinów w przekonaniu, że jednak nie potrzebujemy ich towaru, następuje druga fala. To sprzedawcy odzieży wyciągają swój biznes z toreb i pudeł. Wszystko można dokładnie obejrzeć na miejscu, przymierzyć i stargować.

Wyborażacie sobie zatem, że w pociągu panuje niemiłosierny zgiełk i ścisk, który narasta w momencie, gdy pociąg zatrzymuje się na stacjach. Mimo, że Arabowie nie znają za bardzo pojęcia czasu, i zwykle się im nie spieszy, to jednak w sytacjach związanych z komunikacją wpadają w amok. I tak, jak nierzadko wyprzedzają na drogach na trzeciego czy czwartego, tak i ci, którzy wsiadają, nie mogą być gorsi od tych, którzy wysiadają.

Jedno jest pewne: w tym pociągu nudno nie jest. Nie nastawiajcie się jednak na odpoczynek, tylko raczej na przetrwanie!

Wieś

Dolny Egipt (północny) różni się dość mocno od Górnego (południowego). Podczas gdy Północ modernizuje się i buduje na potęgę, gdzieś tak od Asjut na południe przenosimy się kilka wieków wstecz.

Oczywiście wszędzie jest prąd, budynki z cegły itd., ale diabeł tkwi w szczegółach. W Górnym Egipcie pozostało wiele budynków zbudowanych z gliny, które w Dolnym już dawno zostały zbużone. Wciąż równoprawnym środkiem transportu jest wóz zaprzężony w osiołki. Na ulicach jeżdżą samochody, które w Europie już dawno można oglądać w muzeach, niektóre jeszcze z drewnianą karoserią. Popularnym środkiem transportu są Caleche, czy taksówki konne.

Nad kanałami, po ziemistych ścieżkach wydeptywanych od tysięcy lat, powoli snuje się wiejski ruch: osiołki, krowy, woły, rolnicy flegmatycznie przebierający pedałami starych jak świat rowerów.

Inny jest również strój: nierzadko zamiast galabiji fellahowie mają krótkie spodenki, białe koszule i brązowe kamizelki.

I jeszcze jedno: mniej jest tu śmieci.

Jeżeli chodzi o podróżowanie na rowerze, to Górny Egipt jest zdecydowanie bardziej satysfakcjonujący. Powiedziałbym, że jak na warunki bliskowschodnie, jest to bardzo fajne miejsce do jeżdżenia na rowerze!

Ruch

To, że komunikacja kołowa w Egipcie nie należy do najbezpieczniejszych, wiedzą już chyba wszyscy. Ale na czym ona dokładnie polega? Wbrew pozorom istnieją tu pewne zasady, chodź pewnie nie zostały spisane w żadnym oficjalnym kodeksie. Żeby ułatwić życie tym, którzy się tu wybierają na dwa kółka, oraz by zaspokoić Waszą ciekawość, chciałbym napisać o tym kilka słów.

Zasada nr 1: Kto większy, ten lepszy. Nieważne, jakie jest światło, kto ma pierwszeństwo wynikające z przepisów. Sprawa jest prosta: pierwszeństwo ma zawsze ciężarówka. Ma ona również najgłośniejszy klakson. Najgłośniejszy to znaczy mniej więcej taki, jak hałas z silników startującego odrzutowca. Ciężko więc jej nie zauważyć. Z uwagi na przysługujące im bezwarunkowe pierwszeństwo, ciężarówki jeżdżą sobie najszybciej, z reguły lewym pasem.
Zgodnie z powyższą zasadą, występuje następująca hierarchia: duże ciężarówki i autobusy, małe ciężarówki, samochody osobowe, powozy konne, powozy osiołkowe, motocykle, rowerzyści, piesi.
Jak zatem widzicie, jesteśmy niemal na końcu łańcucha pokarmowego. A może raczej na początku...

Zasada nr 2: Jazda pod prąd jest ok. Tu chyba nie trzeba specjalnie komentować. Jeżeli chcecie zawrócić, to nie musicie kłopotać się dojeżdżaniem do następnej nawrotki. Po prostu zawracamy, i jedziemy skrajem pasa patrząc nadjeżdżającym głęboko w oczy.

Zasada nr 3: Nie trąbisz, nie istniejesz. Zasada ta może być uzupełniona zasadą: Lusterka są zupełnie niepotrzebnym wytworem Zachodniej Cywilizacji. No bo po co ich użwać, skoro każdy trąbi? Wystarczy nadstawić ucha i od razu wiadomo, czy ktoś z tyłu jedzie. Więcej - w zależności od sposobu trąbienia i zainstalowanego dźwięku klaksonu można określić, jaki typ pojazdu się zbliża i co zamierza. Można ostrzegać, pozdrawiać, wymieniać uprzejmości... Co do lusterek, to nie zaszkodzi ich zainstalować tak z kilka, ale tak dla szpanu, w celach zdobniczych.

Zasada nr 4: Śmieci za burtę. Konsekwencją tej zasady jest to, że pobocza większych dróg to w zasadzie wysypiska śmieci. Czasami brzydko pachnie, ale kto by się przejmował?

Na szczęście w Dolinie Nilu drogi biegną wzdłuż kanałów, co znacznie zmniejsza ilość podmiotów ruchu wyskakujących z boku z nienacka.

Muezini

Wielce, wielce żałuję, że nie ma już prawdziwych muezinów. Cóż, Arabowie są leniwi i nawet w najmniejszym meczecie położonym w odosobnieniu na pustyni jest prąd i głośnik zainstalowany za minarecie. A tak na marginesie to wiele biedniejszych meczetów minaretów nie ma tylko takie małe wieżyczki zespolone z budynkiem, z wyglądu więc zupełnie przypominają niektóre nasze kościoły.

Mimo tego śpiew wzywający na modlitwę wciąż ma w sobie sporo orientalnego piękna. Nie do końca jest tylko dla mnie jasne, dlaczego jedną z pór wzywania do modlitwy jest coś koło 5 rano. W każdym razie w przerywaniu snu sprawdza się to świetnie.

-----
Jak widzicie, jest tu "trochę" inaczej. Trochę nie znaczy jednak wcale gorzej. Po prostu inaczej, i to jest piękne.

wtorek, 2 lutego 2010

Kilka szalonych zdjęć


Zobaczcie, jak Luksor cieszył się po zwycięstwie w Pucharze Narodów Afryki.
Warto również zaznaczyć, że na jednym ze zdjęć wyglądam (prawie) jak Dr House ;)

niedziela, 31 stycznia 2010

Luksor, Górny Egipt

25.694771, 32.642638, Nubian Oasis Hostel, Luksor, Górny Egipt
138 km - dzisaj

No to dzisiaj daliśmy czadu. Wieczorem dojechaliśmy do Luksoru (mimo kłamliwych tabliczek, które zapowiadały miasto już 5 km wcześniej). Zaraz potem odbył się mecz finałowy Pucharu Narodów Afryki i... Egipt zwyciężył.
80 mln (a może więcej, dokładnie nikt nie wie ;) Egipcjan tłumnie wyległo na ulice od El Sollum do Nueiby i od Aleksandrii do Asuanu. Samochody, motocykle, rowery, dorożki; starzy i młodzi; mężczyźni i kobiety; biedni i bogaci - wszystko upstrzone egipskimi flagami, wesołe i zadowolone.
Może za 2 lata tak będzie i u nas?

piątek, 29 stycznia 2010

Sohadz, Osrodek Koptyjski

wczorajszy nocleg: 26.785264,31.521744, prom na wybrzezu Nilu (rozbilismy na nim namioty!, widac go na zdjeciach satelitarnych)
wczorajszy dystans: 67km
przedwczorajszy nocleg: 27.112317, 31.171984, hotelik Franciszkanow
przedwczorajszy dystans: ~65km
Pisze krotko, bo jak zwykle, nie mamy zbyt duzo czasu.
Ostatnio czesto korzystamy z gosciny osrodkow chrzescijanskich: glownie koptyjskich, ale i katolickich. Ma to ten plus, ze i tak sa one chronione przez policje, nie ma wiec problemu z pilnowaniem nas w nocy.
Wczoraj natomiast zdarzyl sie cud, ale po kolei. Jedziemy sobie droga i nagle naszym oczom ukazuje sie malowniczy zalom Nilu. Przez chwile naradzamy sie miedzy soba i ustalamy, ze sprobujemy przekonac eskortujaca nas policje, ze chcemy tu zanocowac w namiotach. Wziawszy pod uwage wydarzenia w Sakkarze, gdzie policja zniszczyla nasz szprzet, potracila Piotra i kazala wracac do Kairu szanse nie wydawaly sie zbyt duze. Policjanci wykonanali telefon do przelozonych i o dziwo kiwaja ze tak. Zajezdzamy na pobliska przystan promowa i znowu kaza nam czekac. My w tym czasie zanosimy sprzet na stojacy przy nabrzezu niedzialajacy prom. Policjanci wciaz na cos czekaja, my zaczynamy rozstawiac namioty. Wtedy przybiega paru ludzi, zeby nam tlumaczyc, ze nie, bo ktos moze do nas strzelac z przeciwleglego brzegu a poza tym w nocy bedzie zimno. Sebastian, Piotr i Magda wdaja sie w dyskusje, w tym czasie stawiamy namiot. Po chwili policja stoi przed faktem dokonanym, a my nocujemy bodaze w najpiekniejszym miejscu na calej trasie.
Co ciekawe, gdy juz zamknelismy sie w spiworach, rzeczywiscie bylo slychac strzaly z kalasznikowa. Poniewaz towarzyszyly im rytmiczne spiewy mozna przypuszczac, ze byly to strzaly weselne.
Dzisiaj zatrzymamy sie u Koptow 10km przed Kena w El-Balyana (~26.234533,31.997241).
Pozdrawiam!

poniedziałek, 25 stycznia 2010

Krótko i na temat...

...bo coś więcej doślę jutro rano, inszallah (jeżeli Bóg pozwoli).
Dlaczego nie ma sms-ów? Bo mój telefon się zepsuł. Walenie nim w metalowe czy betonowe płyty przestało pomagać...
Dlaczego nie ma pozycji? Bo GPS "się" zepsuł. No dobra, trochę mu w tym pomogliśmy.

Dla Norberta i ciekawych geograficznego aspektu naszej wyprawy:
Nasza obecna pozycja: 28.094245,30.756471, Hotel Majestic, Al-Minja, Egipt. Dystans: km ~135.
Nasza wczorajsza pozycja (24.01.2010 wieczorem): 29.065062, 31.121729, Centrum Koptyjskie, Beni Suef.
Dystans: km ~95
Nasza przedwczorajsza pozycja: (23.01.2010 wieczorem): 29.758121,31.246274, pole koło Dahszur.
Dystans: km 71
Nasza przedprzedwczorajsza pozycja: mieszkanie Sebastiana, Kairu (po zawróceniu nas przez Policję w Sakkarze i potrąceniu nas przez nią).
Pozycje mogą być troszkę niedokładne, gdyż podaje je z obserwacji map satelitarnych.

Generalnie nie martwcie się brakiem relacji, wszystko jest ok, tylko technika czasem zawodzi. Jedziemy dalej!

środa, 20 stycznia 2010

Hotel Abdelazeem, Kattara

km 200 - dzisiaj
(km 968 - lacznie etap egipski)
pozycja: 30.852602,32.310002
Udalo sie, dotarlismy do Kantary! Odaleznismy miejsce, gdzie Kazimierz Nowak byl przetrzymywany w areszcie. Mielismy tu, jak i na trasie rowniez pare innych przygod. Wiecej szczegolow przesle jutro z Kairu.

wtorek, 19 stycznia 2010

Niech żyje biurokracja!

Dzisiaj mieliśmy wieszać nowakową tabliczkę na budynku Polskiej Stacji Archeologicznej w Kairze. Okazało się jednak, że zgoda Rektora UW i Kanclerza UW, która wedle zapewnień (z grudnia) miała nam umożliwić umieszczenie tabliczki, jednak nie wystarcza, gdyż potrzebna jest zgoda kogoś jeszcze, o czym dowiedzieliśmy się dopiero kilka dni temu. Tak więc tabliczkę zabieramy ze sobą i postaramy się znaleźć dla niej inne miejsce. W międzyczasie może wyjaśni się sprawa na UW.
My jutro ruszamy do Kantary. Paweł i ja ambitnie spróbujemy "przeskoczyć" 180-kilometrowy odcinek w ciągu jednego dnia. Przeskoczyć, gdyż wedle wszystkich danych jest to paskudna trasa o wielkim natężeniu ruchu ciężarowego, czyli można się spodziewać spalin, kurzu, klaksonów i braku wyobraźni kierowców. Chory Piotr i Magda jadą pociągiem.
Historia wyprawy Nowaka do Kantary to, co ciekawe, historia fotograficzna. Kazimierz Nowak w Afryce Północnej dysponował ciężkim aparatem na szklane pozytywy. Tymczasem do Jerozolimy został wysłany dla niego świetny aparat małoobrazkowy Contax (do dzisiaj porównywany z Leicą), na dużo lżejsze, i używane zresztą do dzisiaj, negatywy czarno-białe. Nasz Podróżnik postanowił zatem wybrać się z Kairu po aparat do Jerozolimy, jednak został zatrzymany na granicy, która wówczas wypadała na Kanale Sueskim (w Kantarze właśnie). Po spędzeniu doby w areszcie Nowak wrócił z powrotem do Kairu, gdzie aparat został przesłany z Jerozolimy.

niedziela, 17 stycznia 2010

Kair, mieszkanie Teofila

km 147 (łącznie 768)
pozycja: N 30.03977 E 31.20634

Wczoraj było fajnie: najpierw wyśmienite śniadanie u Państwa Marioli i Grzegorza Serówków (przyszedł również ksiądz Jan Bednarz, żeby popilnować nam rowerów, za co wielkie dzięki!), potem jazda "Agriculture Road" na południe w stronę Kairu. Droga ta wiedzie na nasypie i przecina na wskroś zielone pola Delty. Na miedzach rosną palmy, pola są pocięte kanałami i wąskimi, gruntowymi drogami dla osiołków. Domy, z oszczędności miejsca, buduje się wysokie, mimo że to wieś. Żeby obraz nie był zbyt wyidelaizowany, to dodajmy, że przy drodze panuje bród, a na wsi bieda, choć to bród przy drodze jest chyba większy ;)
Gdy Magdzie poszła dętka, postój wypadł nam akurat obok boiska piłkarskiego. Trzeba Wam wiedzieć, że w Egipcie panuje piłkarska euforia, gdyż Egipt gra w odbywającym się właśnie Pucharze Narodów Afryki. Tak więc i mnie trochę ta euforia poniosła, i zagrałem z miejscowymi fellahami. Było bardzo miło, zaliczyłem nawet jedną asystę. A pomyśleć, że Nowak pisał w listach o mieszkańcach Delty: "ludzi mrowie, choć nie jestem pewien, czy ten motłoch wieśniaczy można do ludzi zaliczyć". Widać co nieco się zmieniło na lepsze.
Namioty rozbiliśmy w kafejce Araba-Giganta o nazwie AmrVillage. Była tam fajna trawka, a wieczorem mecz Egipt-Mozambik na telebimie.
Żeby uprościć sobie życie mówimy, że Magda jest moją żoną - od razu ustają wtedy wszelkie pytania i wątpliwości. Pozwala to nam również spać w dwóch namiotach (w jednym Magda i ja) - inaczej trzeba by było rozbijać trzy, tudzież zamawiać oddzielny pokój dla Magdy w hotelach. Ot, taka wyprawowa "kuchnia".
Dzisiaj wstaliśmy przed świtem z założeniem, że spróbujemy dotrzeć do Kairu (150km). Gdzieś w połowie trasy Piotra dopadł ból żołądka - zdaje się, że wczorajsza kofta u Amra mu nie posłużyła. Mimo to stwierdził, że spróbuje pojechać dalej. Przyjął przy tym strategię, że pojedzie szybko, bo skoro i tak pewnie zaraz wysiądzie, to przynajmniej będziemy trochę dalej. Kilometry mijają, a Piotr dalej napiera 25-28 km/h, i to przy lekkim przeciwnym wietrze! Parę razy zatrzymał się na to i owo, ale o zachodzie słońca dotarliśmy do rogatek Kairu! Potem już tylko podróż "Cornichem" (poszło znacznie lepiej niż w Aleksandrii, bo jednak było jeszcze troszkę jaśniej, a poza tym każdy przyczepił sobie kupione w Aleksandrii światełka)i docieramy do domu Teofila. 12h podróży, z czego trochę ponad 7h jazdy i 146 km za nami.
Nieźle, co?

P.S. We wtorek prawdopodobnie o 10 rano wieszamy nowakową tabliczkę w Kairze! Zapraszamy!

sobota, 16 stycznia 2010

Naser,Delta Nilu

75(623),N30.97933 E30.53114 Po pysznym sniad.u Panstwa Serowkow ruszamy"AgricultureRoad",lapiemy gume,gramy w noge

piątek, 15 stycznia 2010

Aleksandria - kolejna tabliczka umieszczona!

Pozycja: 31.200806, 29.898009; Hotel Normandy (dzisiaj spędzimy w nim jeszcze jedną noc)
Dzisiaj o godzinie 10 czasu miejscowego (9 czasu polskiego) na ścianie budynku Konsulatu Honorowego RP została przytwierdzona tabliczka ku czci Kazimierza Nowaka. Uroczystości towarzyszyła niezbyt liczna, ale za to przesympatyczna Polonia Aleksandryjska. Po ceremonii udaliśmy się do biura Konsula Samy Aly el Rashidy, który podjął nas poczęstunkiem i kieliszkiem whisky. Jest to niezwykle sympatyczny, 90-letni Egipcjanin, jeżeli można użyć takiego sformułowania "chodzący kawałek historii" - w jego biurze znalazły się dyplomy uznania zarówno od Tity jak i Bartoszewskiego.
Wczoraj, po noclegu pod cytadelą upamiętniającą ofiary bitwy pod El Alamein, ruszyliśmy w dalszą drogę autostradą na zachód. Ruch jest bardzo mały, a pobocze nierzadko szerokości całego pasa, tak więc jedzie się bardzo komfortowo. Na wysokości miejscowości El Hammam postanowiliśmy zjechać jednak z tej wygodnej drogi, by spróbować odszukać śladów Kazimierza Nowaka. O jego pobycie w Hammam świadczą nie opublikowane, lecz posiadane przez nas kopie jego listów do żony oraz notatnik z pieczątkami, które zbierał w różnych miejscach po drodze.
Okazało się jednak, że nie ma lub nie można znaleźć nikogo na tyle starego, by pamiętał naszego podróżnika. Najstarsza osoba, jaką udało nam się znaleźć, miała ok. 60 lat. W Egipcie wciąż średnia wieku jest dosyć niska. Podobnie nie udało nam się znaleźć żadnego znaczącego budynku "z epoki" - to daje obraz dynamiki przemian w Egipcie. Za to Hammam urzekł nas niezwykle malowniczymi tuk-tukami - malutkimi pojazdami budowanymi na bazie motoru, przypominającymi riksze. Tylko nie wiedzieć czemu napisy na tuk-tukach były tak wystylizowane, że wydawało się, że ociekają krwią, dominował również motyw szabli. Kierowcami tuk-tuków są często nastolatkowie, choć w niektórych przypadkach można było mieć wątpliwości, czy przekroczyli oni rzeczywiście wiek 10 lat. W każdym razie gdzieś w tych okolicach zaczyna się tutaj pracować.
Zboczenie do El Hammam, a później do Burg el Arab, gdzie również był Nowak, pociągnęło za sobą dość dramatyczne konsekwencje. Gdzieś o zachodzie słońca dotarliśmy do "Desert Road" - autostrady(?) z Kairu do Aleksandrii. Panuje tam olbrzymi ruch - trzema pasami (choć w praktyce Egipcjanie robią z nich 4 a nawet 5 pasów) płynie rzeka samochodów: osobowych, pick-upów, ciężarowych, busów i autobusów. Teofil, jako rowerzysta na co dzień obeznany z realiami ruchu w Kairze, wziął na siebie najbardziej ryzykowne zadanie - jechał jako ostatni. Powiem krótko - strach było spojrzeć do tyłu, gdzie wśród spalin i pyłu reflektory samochodów (choć niektóre były wyłączone, ale tu to normalka) w zatrważającym tempie zbliżały się do pleców Teofila, wydają przy tym kakofonię klaksonowego wrzasku. Ale i tak to nie Teofil, lecz Piotr omal nie został potrącony, gdy z bocznego dojazdu wyskoczył pick-up, którego kierowca nie uznał za stosowne udzielić nam należnego nam pierwszeństwa.
Oczywiście policji akurat tym razem z nami nie było, choć pojawia się zawsze, gdy chcemy rozbić namioty, żeby nam powiedzieć, że powinniśmy je rozbić jednak koło ich posterunku, bo tak będzie bezpieczniej. Policja chciałaby nam również mówić, co, kiedy i za ile mamy jeść i gdzie i za ile mamy spać, ale to temat na inną historię.
Jak by nie patrzeć, cali i zdrowi dotarliśmy do Aleksandrii. Miasto to niezwykle przyjemne, malowniczo położone nad zatoką - "relaks" to najlepsze słowo, by krótko określić tutejszy styl bycia ludzi, architektury - w ogóle wszystkiego. Ci, którzy wybiorą się tutaj w celu poszukiwania doznań kulturalnych mogą być nieco rozczarowani, ale my, po 6 dniach pedałowania potrzebowaliśmy najbardziej właśnie tego - relaksu!
Mimo, że w czasie rewolucji egipskiej obcokrajowcy zostali stąd wyrzuceni przez prezydenta Nasera, to Aleksandria wciąż uchodzi za najbardziej liberalne miasto w Egipcie. Kobiety swobodnie poruszają się tutaj po ulicach i różnymi środkami komunikacji, niektóre nawet bez hust. Jakiż to kontrast w porównaniu do El Sallum czy Sidi Barrani, gdzie kobiet widzieliśmy... 0. Słownie z-e-r-o.
W przestrzeni miasta można natknąć się na elementy chrześcijańskie (głównie koptyjskie), a nawet żydowskie - są tu dwie synagogi, choć wyglądają na zamknięte. Przeważa architektura "belle epoque", dosyć mocno przetworzona potem przez styl arabski - daje to arabski odpowiednik Nicei.
Jedną z największych zalet Aleksandrii jest pyszne żarcie - od ulicznych fast foodów serwujących fuula czy falafela, przez restauracyjki z daniami mięsnymi i rybą, do kawiarni i cukierni - wszystko tu jest smaczne, choć może niekoniecznie zdrowe.
Jako że nic mi więcej nie przychodzi do głowy, na tym skończę relację z dwóch ostatnich dni wyprawy.
Z Corniche (wybrzeża) Aleksandrii o zachodzie słońca pozdrawiam,
P.R.

czwartek, 14 stycznia 2010

Alexandria,Centrum

134(548)Kolejny rekord,okupiony nocnym wjazdem kairska autostrada-MASAKRA-spaliny,tiry,pyl,dziury w dowolnej kolej

środa, 13 stycznia 2010

Al-Alamain,Cm.Niem

123(404), N30.88934 E28.87475 Dzisiaj jechalo sie rewelacyjnie(wiatr w plecy);wczoraj ciezej za to nocleg w chacie

poniedziałek, 11 stycznia 2010

Marsa Matrouh

74/215,N31 21.289 E27 14.534
Dzisiaj 113 urodziny K-rza Nowaka!Po drodze maly wypadek, kilka obtarc-jak On dawal rade?!

niedziela, 10 stycznia 2010

El Nagil

111/141,5; N31 24.122 E26 35.72
Konwoj policyjny caly czas-przydal sie dzisiaj w Sidi Barrani,gdzie bronil nas przed tlumem!

sobota, 9 stycznia 2010

Checkpoint Baq Baq

km40,5; N31 29'39.759 E25 32'39.693
Rano pozegnalismy ekipe libijska. Pogoda jak w PL w lecie, droga dobra, ruch maly.

piątek, 8 stycznia 2010

Nocna masakra burzą piaskową

Nocna podróż autobusem okazała się masakrą - zaraz za Kairem pojawiła się burza piaskowa i wszystkie samochody jechały powolutku na światłach awaryjnych. Potem, wraz ze spadkiem temperatury, pył przerodził się w mgłę a w autobusie zrobiło się koszmarnie zimno. Jeżeli zdarzy Wam się podróżować czymkolwiek w nocy po Saharze, to polecam zabrać ze sobą śpiwór.
Dzisiaj do tarliśmy do El Salum na granicy libijskiej. Dostaliśmy Pana z Policji, który czuwał nad nami i nad tym, żeby ktoś nam nie naliczył wyższej ceny.
El Salum to tradycyjna mieścinka, gdzie oprócz pick-upów Toyota sporo jest tradycyjnych malutkich zaprzęgów z osiołkami.
Na ulicy wszyscy nas pozdrawiają. Dzieci w dosyć specyficzny sposób: "hello! fuck you!" przy czym robią to z takim słodkim uśmiechem, że odmachujemy im radośnie z pozdrowieniem "hello! you too!".
Na werandzie hotelu ustawiliśmy nasze 3 laptopy, sziszę i kawę z pobliskiej kawiarni. Internet mamy przez wi-fi z pobliskiej kawiarenki internetowej. Pełny wypas. Wcześniej wzbudzaliśmy już sporą sensację, ale teraz to szaleństwo!
Tak więc w dosyć komfortowych warunkach obserwujemy drogę, którą już za chwile przyjedzie ekipa libijska. Przygotowaliśmy tradycyjne polskie powitanie (chyba znowu się nie wyśpimy) uzupełnione o pyszne, świeże daktyle, które tutaj kosztują 2zł/kg.

czwartek, 7 stycznia 2010

Jalla!

Dzisiaj pomykamy nocnym autobusem nad granicę libijską. Bilet na trasę o długości ok. 800 km kosztował w przeliczeniu niecałe 35 zł...
(1Euro to 4,10 zł to 7,78 EP)